Minister Finansów do Senatora RP

Szanowny Panie Senatorze.


Odpowiadając na Pana interwencję z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów wykorzystywanych na wykonywanie świadczeń zdrowotnych, uprzejmie informuję.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zgodnie z art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, póz. 60 ze zm.) ma obowiązek dążyć do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Przepis art. 5 ust. l pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, póz. 844 ze zm.) dotyczący stosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych od momentu jego wejścia w życie l stycznia 2003 r. był przedmiotem interpretacji zarówno Ministerstwa Finansów, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych.

Stanowisko Ministerstwa Finansów na temat stosowania powyższej stawki zaprezentowane w piśmie z dnia 11 lipca 2003 r. znak: LK-1617/LP/03/MS, zgodnie z którym obniżoną stawkę oprócz powierzchni budynków zajmowanych stricte na udzielanie świadczeń zdrowotnych stosuje się również do pomieszczeń związanych z tymi świadczeniami, zostało przedstawione krótko po wprowadzeniu tej stawki. Orzecznictwo sądów administracyjnych z ostatnich lat prezentuje jednak pogląd, że wymienioną stawkę podatku od nieruchomości należy stosować jedynie do powierzchni faktycznie zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych (m.in. wyrok NSA z dnia 20.07.2006 r. sygn. akt nr II FSK 1101/05, wyrok NSA z dnia 05.04.2007 r. sygn. akt nr II FSK 420/06, wyrok WSA z 6 kwietnia 2005 sygn. akt I SA/Sz 547/04).

Powyższe, w związku z dyspozycją art. 14a wpłynęło na zmianę stanowiska Ministerstwa Finansów w sprawie opodatkowania pomieszczeń zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Należy także podkreślić, że w stanie prawnym obowiązującym od 2003 r., moc wiążącą dla organów podatkowych, zgodnie z art. 14 § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu wówczas obowiązującym) miały wyjaśnienia treści obowiązującego prawa podatkowego, kierowane do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, dotyczące problemów prawa podatkowego, ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

Od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 1 maja 2004 r. sygn. akt K 4/03 (31 maja 2004 r.) stwierdzającego niezgodność powyższego przepisu z Konstytucją RP, interpretacje wydawane na mocy art. 14 Ordynacji podatkowej nie mają mocy wiążącej dla organów podatkowych.

Wyjaśnienia Ministerstwa Finansów zawarte w piśmie z dnia 11 lipca 2003 r. znak: LK-1617/LP/03/MS i w piśmie z 3 października 2007 r. znak: PL-833-1 06/AP/07/663 nie stanowią interpretacji w podanym wyżej znaczeniu, a jedynie opinię Ministerstwa Finansów mającą charakter kierunkowy. Aczkolwiek powinny one być respektowane przez organy podatkowe, nie mają mocy wiążącej w stosunku do tych organów.

Także zasada samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, ustanowiona w art. 165 Konstytucji RP oraz w art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, póz. 1591 ze zm.), w której zawiera się, m.in. możliwość swobodnego kształtowania polityki finansowej, pozwala gminom na autonomiczne decyzje w sprawach podatkowych.

Ewentualna rewizja wymiaru podatku od nieruchomości musi być jednak zgodna z przepisami Ordynacji podatkowej, w szczególności dotyczącymi przedawnienia zobowiązań podatkowych. Działalność finansowa gmin podlega również kontroli regionalnych izb obrachunkowych. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 55, póz. 577 ze zm.), izby kontrolują gospodarkę finansową, w tym realizację zobowiązań podatkowych gmin na podstawie kryterium zgodności z prawem i zgodności dokumentacji ze stanem faktycznym.

W przypadku podatników, którzy mają okresowe trudności z ponoszeniem ciężarów podatkowych Ordynacja podatkowa przewiduje w art. 67a § l udzielenie na wniosek podatnika ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci: odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zapłaty podatku na raty, odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych.


Jacek Dominik
Podsekretarz Stanu Ministerstwa Finansów