W takich warunkach przewożono Polaków przez wiele dni, czasem podczas bardzo mocnego mrozu. Niedługo potem miała na miejsce dotrzeć polska delegacja z prezydentem na czele. Trwały już modlitwy. Zaczęło się coś dziać. Zauważyłem ministra Jacka Sasina, który pośpiesznie udał się do służbowego samochodu i odjechał w nieznanym kierunku. W chwilę później otrzymałem z Polski od syna i córki smsy, mówiące o tym, że rozbił się prezydencki samolot. Początkowo nie wierzyłem, ale zaraz podszedł do mnie dziennikarz Jan Pospieszalski i potwierdził tą tragiczną wiadomość. Od razu rozpoczęła się modlitwa za ofiary katastrofy i za tych, co być może z wypadku ocaleli. Kolejne napływające wiadomości były coraz gorsze. W pamięci pozostał mi obraz wielkiej modlitwy narodowej, prowadzonej wspólnie przez księży rzymskokatolickich i prawosławnych. Modlono się koronką do Miłosierdzia Bożego. Zapowiedziano także mszę świętą. Początkowo myślałem, że to może samolot JAK się rozbił, jednak po ilości ofiar, które podawano do wiadomości szybko zorientowaliśmy się, że chodzi o samolot prezydencki. Dziś nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, ale słysząc o ocalałych z wypadku osobach - miałem przeświadczenie, że katastrofę przeżyła para prezydencka i być może prezydent Ryszard Kaczorowski.

Po godzinie od pierwszej wiadomości już wiedzieliśmy że nikt nie ocalał. Informację o skutkach tej niepojętej tragedii przekazał po pewnym czasie minister Jacek Sasin. Szybko zadecydowaliśmy, że zaraz po mszy świętej, której głównym celebransem był kapelan środowisk harcerskich - postanowiliśmy jak najszybciej wrócić pociągiem do kraju. Na miejscu, gdzie miała siedzieć para prezydencka położyliśmy wiązankę biało czerwonych kwiatów, a na każdym krześle przewidzianym dla uczestnika prezydenckiej delegacji - położyliśmy chorągiewki z barwami narodowymi. Przez całą drogę powrotną dzwonił mój telefon, tak samo było u każdego pasażera wracającego z uroczystości do Polski. Nie wiem, ile ich odebrałem, ale miałem wrażenie, że ciągle dzwoni. Jedni dzwonili, żeby sprawdzić, czy aby na pewno pojechałem do Katynia pociągiem i słysząc mój głos mówili - dzięki Bogu. Inni dzwonili i prosili o komentarz do tego, co działo się tam w Katyniu podczas oczekiwania na oficjalne uroczystości. Dzwoniło wielu dziennikarzy. Przyjechałem do Polski i od razu włączyłem się w organizację uroczystości pogrzebowych. Gdy zapadała decyzja o pochówku prezydenta i jego małżonki na Wawelu - zaproponowaliśmy wraz ze środowiskiem kolejarzy, żeby parę prezydencką przewieźć przez cały kraj pociągiem z Warszawy do Krakowa. Dziś, gdy pomyślę o tamtych dniach i tamtych przeżyciach wciąż uwierzyć nie mogę, że doszło do tak tragicznego wydarzenia.